«Μαλακό το μυαλό του παιδιού, τρυφερή η σάρκα του, ο ήλιος, το φεγγάρι, η βροχή, ο αγέρας, η σιωπή, όλα πέφτουν απάνω του, ζύμη αφράτη είναι και το ζυμώνουν. Το παιδί ρουφάει τον κόσμο με απληστία, τον δέχεται στο σπλάχνο του, τον αφομοιώνει και τον κάνει παιδί.»
– Από το αυτοβιογραφικό έργο του, «Αναφορά στον Γκρέκο». Συγκεκριμένα, βρίσκεται στο Κεφάλαιο 4 («Το Δημοτικό Σκολειό») του βιβλίου, όπου ο συγγραφέας περιγράφει τα παιδικά του χρόνια, τις πρώτες του αναμνήσεις, την επαφή του με τον κόσμο και το πώς η παιδική ψυχή διαμορφώνεται σαν «αφράτη ζύμη» από τα ερεθίσματα της φύσης.
