«…. Ἂν εἶναι ἀνθρώπινος ὁ πόνος,
δὲν εἴμαστε ἄνθρωποι μόνο γιὰ νὰ πονοῦμε.
Γί’ αὐτὸ συλλογίζομαι τόσο πολύ, τοῦτες τὶς μέρες,
το μεγάλο ποτάμι, αυτό το νόημα που προχωρεί ανάμεσα σε βότανα και σε χόρτα…»
– Από το ποίημα του 1942 με τίτλο «Ένας γέροντας στην ακροποταμιά».
* Γράφτηκε στο Κάιρο τον Ιούνιο του 1942, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ο 42-χρονος τότε ποιητής βρισκόταν εκεί ως μέλος της ελληνικής εξορισμένης κυβέρνησης. Ήθελε να εκφράσει την ελπίδα ότι η ανθρωπότητα δεν είναι καταδικασμένη μόνο να υποφέρει, αλλά μπορεί να ξεπεράσει τις κακουχίες του πολέμου και της καταστροφής. Με τη φράση «δὲν εἴμαστε ἄνθρωποι μόνο γιὰ νὰ πονοῦμε», ο ποιητής αντιτάσσεται σθεναρά στην παθητικότητα και τη μοιρολατρία. Ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε απλώς για να υποφέρει ασταμάτητα χωρίς σκοπό.
