«Από τη στιγμή που ο άνθρωπος δεν πιστεύει πλέον ούτε στον Θεό ούτε στην μεταθανάτια ζωή, γίνεται «υπεύθυνος για καθετί ζωντανό πάνω στη γη, για καθετί που, γεννημένο από τον πόνο, είναι καταδικασμένο να υποφέρει από τη ζωή».
— Albert Camus, Ο επαναστατημένος άνθρωπος.
*** Σε αυτό εδώ το απόσπασμα ο Καμύ μας τονίζει ότι όταν η πίστη σε μια ανώτερη δύναμη ή στη μεταθανάτια ζωή καταρρέει, το βάρος της ηθικής μετατοπίζεται εξολοκλήρου στον άνθρωπο. Χωρίς θεϊκή πρόνοια, η ανθρώπινη αλληλεγγύη και η ανακούφιση του πόνου γίνονται αποκλειστικά δική μας ευθύνη.
Ενώ η ιδέα ότι η απουσία του Θεού μεταφέρει όλη την ευθύνη στον άνθρωπο αποτελεί και τον κεντρικό άξονα του υπαρξισμού. Η φράση που εξετάζουμε συνδέει την απώλεια της πίστης με μια απόλυτη ηθική δέσμευση απέναντι στα όντα που υποφέρουν.
