Αλκυόνη Παπαδάκη

Πάντα ήθελα να φεύγω. Να πετάει η ψυχή μου σαν τα πουλιά.

Να νιώθω τη γλύκα μιας ατέλειωτης φυγής.

Όχι να φεύγω γι’ άλλους τόπους. Από την ίδια τη ζωή μου να φεύγω.

Να ρίχνω τα “στοπ” στον δρόμο μου. Να γκρεμίζω τις πινακίδες που σηματοδοτούσαν διαδρομές. Να πατάω στις διαχωριστικές γραμμές.

Ν’ αψηφώ τα όρια της ταχύτητας. Να φεύγω χωρίς προορισμό.