Συμπεριφερόμαστε, δηλαδή, όπως μας συμπεριφέρονται. Με αγένεια αυτοί; Με αγένεια κι εμείς. Με χιούμορ εσείς; Με χιούμορ κι εμείς. Θέλετε κακία; Κακία θα έχετε. Σας αρέσει να μας κουτσομπολεύετε; Εμείς να δείτε τι καλά που μπορούμε να το κάνουμε!
Κι ως ένα σημείο μπορεί είναι κι απαραίτητο να συμπεριφερόμαστε έτσι αφού υπάρχουν κι εκείνες οι κατηγορίες ανθρώπων, εκεί έξω, που επειδή η δική τους ζωή δεν έχει κανένα απολύτως ενδιαφέρον ψάχνουν ίντριγκες και κρυμμένα μυστικά στις ζωές άλλων.
Είναι όμως φορές όπου ο τρόπος που κάποιος θα μας φερθεί δεν έχει κανένα κοινό στοιχείο με κάποιο -έστω κι ελάχιστο- κομμάτι δικό μας. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που όταν πάμε να υιοθετήσουμε τον τρόπο που μας αντιμετωπίζουνε και θέλουμε να τον επιστρέψουμε πίσω πιάνουμε το μέσα μας να ταράζεται. Γιατί εμείς δεν είμαστε έτσι. Και δεν θέλουμε να είμαστε και γι’ αυτό άλλωστε δεν το είχαμε υιοθετήσει ως συμπεριφορά μέχρι τώρα. Και κάπου εκεί τίθεται το ερώτημα αν η πολύ λεπτή διαχωριστική γραμμή, που μας κάνει να ξεχωρίζουμε από τους αδιάφορους άλλους, θα σπάσει και θα αλλοιωθούμε εμείς για να τονωθεί ο εγωισμός μας.
Μήπως, λοιπόν, κάθε φορά που αντιδρούμε με την «συμπεριφορά καθρέφτη» ουσιαστικά κάνουμε κακό στον εαυτό μας; Μήπως είναι κι αυτό μια μορφή χειραγώγησης; Από την άλλη αν δεν το κάνουμε μήπως είμαστε ηττοπαθείς και χωρίς αυτοσεβασμό αφού επιτρέπουμε την παραβίαση των προσωπικών, εκείνων, ορίων μας όπου ξεκινάει η αξιοπρέπειά μας; Ίσως το σωστό να ήταν μια τέτοια αντιμετώπιση να χρησιμοποιείται κατά περίπτωση κι ανάλογα με το πού και πότε συμβαίνει;
Το αφήνουμε να μας επηρεάζει πέραν του δέοντος, ίσως, και μ’ αυτό τον τρόπο κάνουμε κακό στον εαυτό μας ενώ ο αρχικός σκοπός μας ήταν να κάνουμε κάποιους να νιώσουν όπως εμείς. Αλλά κι όταν είμαστε εμείς οι θύτες θα μας άρεσε μια τέτοια αντιμετώπιση; Θα παίρναμε κάποιο «μάθημα» που θα μας έκανε καλύτερους ανθρώπους; Ή δε θα παίρναμε χαμπάρι;
Το βέβαιο είναι πως η κατά πρόσωπο αντιμετώπιση με διάλογο κι επιχειρήματα είναι το πιο υγιές. Αλλά επειδή δεν έχουν όλοι τα κότσια ή την παιδεία για κάτι τέτοιο προσφεύγουν σε ψυχολογικά τεχνάσματα τα οποία μπορεί να έχουν τα επιθυμητά αποτέλεσμα αλλά και μπορεί να μην έχουν. Ή και να έχουν κι ακριβώς τα αντίθετα. Σημασία έχει να υπάρχει ισορροπία κι αυτό το πολύτιμο συστατικό της ευτυχίας είναι τόσο ιδιαίτερο στο καθένα μας που μόνο κανόνες δε χωράνε.
Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να κοιταχτούμε στον καθρέφτη -κυριολεκτικά- και αν δε μας βγει κανένα αρνητικό συναίσθημα μάλλον κάτι κάνουμε σωστά. Από την άλλη μήπως έχουμε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας όταν βλέπουμε πως τα έχουμε όλα καλά καμωμένα; Να τος πάλι ο καθρέφτης· επιστρέφει. Φαύλος κύκλος οι ανθρώπινες σχέσεις που δύσκολα σπάει.
