Είναι ένα σύνθετο και βαθιά προσωπικό ερώτημα που δεν έχει μια ενιαία απάντηση, καθώς εξαρτάται από παράγοντες όπως το επίπεδο των συγκρούσεων στον γάμο, η ικανότητα των γονέων να έχουν σωστές σχέσεις σαν γονείς μετά το διαζύγιο, οι ηλικίες των παιδιών και η συνολική δυναμική της οικογένειας.
Οικογενειακές μελέτες υποδηλώνουν ότι καμία από τις δύο επιλογές δεν είναι εγγενώς «καλύτερη» σε κάθε περίπτωση, αλλά η βασική μεταβλητή είναι συχνά η ύπαρξη και η ένταση των γονικών συγκρούσεων.
Η χρόνια εχθρότητα, οι διαφωνίες ή η συναισθηματική παραμέληση σε έναν γάμο μπορούν να έχουν μακροπρόθεσμες αρνητικές επιπτώσεις στην ψυχική υγεία, τη συμπεριφορά και τις σχέσεις των παιδιών. Από την άλλη πλευρά, το διαζύγιο μπορεί να εισαγάγει τους δικούς του παράγοντες προβλημάτων, όπως αστάθεια ή οικονομικές αλλαγές, αλλά μπορεί να μειώσει την έκθεση σε τοξικότητα εάν αντιμετωπιστεί σωστά.
*** 1ον Επιπτώσεις της παραμονής σε έναν δυστυχισμένο ή σε ένα έντονα συγκρουσιακό γάμο
Το να μένουν μαζί «για τα παιδιά» σε μια τοξική ή δυστυχισμένη σχέση μπορεί μερικές φορές να κάνει περισσότερο κακό παρά καλό, ειδικά εάν υπάρχει συνεχιζόμενη σύγκρουση. Μελέτες δείχνουν ότι τα παιδιά που εκτίθενται σε επίμονη γονική διαφωνία – είτε μέσω φωνών, σιωπής ή συναισθηματικής απόστασης – βιώνουν υψηλότερα ποσοστά άγχους, κατάθλιψης, προβλημάτων συμπεριφοράς, ακόμη και σωματικών προβλημάτων υγείας. Για παράδειγμα: Τα παιδιά και οι έφηβοι σε δυστυχισμένους αλλά διατηρημένους γάμους έχουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καταθλιπτικών και αγχωδών συμπτωμάτων, αυτοτραυματισμών και αυτοκτονικού ιδεασμού σε σύγκριση με εκείνα από διαζευγμένες οικογένειες ή ευτυχισμένους γάμους.
Επίσης, η μακροχρόνια συζυγική σύγκρουση συνδέεται με χειρότερη ακαδημαϊκή επίδοση των παιδιών, δυσκολίες συναισθηματικής ρύθμισης και μεγαλύτερη πιθανότητα τα παιδιά να επαναλαμβάνουν δυσλειτουργικά πρότυπα στις δικές τους σχέσεις αργότερα στη ζωή.
Αυτό συμβαίνει επειδή τα παιδιά σε αυτά τα περιβάλλοντα συχνά εσωτερικεύουν το άγχος, νιώθοντας υπεύθυνα ή αναπτύσσοντας χαμηλή αυτοεκτίμηση. Ακόμα κι αν οι γονείς πιστεύουν ότι κρύβουν τη δυστυχία, τα παιδιά είναι διορατικά και μπορούν να αισθανθούν την ένταση, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε «τραύμα» με τη μορφή προβλημάτων προσκόλλησης ή σε μια στρεβλή άποψη για τις υγιείς σχέσεις.
Ωστόσο, εάν ο γάμος έχει χαμηλές συγκρούσεις (π.χ., απλώς συζούν χωρίς εμφανείς καβγάδες), η παραμονή μαζί μπορεί να προσφέρει σταθερότητα και καλύτερα αποτελέσματα, καθώς τα παιδιά σε άθικτες βιολογικές οικογένειες συχνά τα πηγαίνουν καλύτερα όσον αφορά την εκπαίδευση, τα οικονομικά και την συναισθηματική ευεξία.
*** 2ον Επιπτώσεις του Διαζυγίου στα Παιδιά
Το διαζύγιο δεν είναι πάντα τραυματικό και σε καταστάσεις υψηλής σύγκρουσης μπορεί να είναι μια ανακούφιση για τα παιδιά απομακρύνοντάς τα από ένα επιβλαβές περιβάλλον. Πολλά παιδιά προσαρμόζονται καλά, ειδικά εάν οι γονείς δίνουν προτεραιότητα στη συνεργατική συν-γονεϊκότητα και διατηρούν την βοήθεια στο μεγάλωμα των παιδιών. Η έρευνα δείχνει ότι μόνο ένα μικρό ποσοστό παιδιών αντιμετωπίζει σοβαρά μακροπρόθεσμα προβλήματα από το ίδιο το διαζύγιο. Τα περισσότερα προσαρμόζονται μέσα σε λίγα χρόνια και τα αποτελέσματα βελτιώνονται εάν η σύγκρουση μειωθεί μετά τον χωρισμό.
Στην πραγματικότητα, το διαζύγιο μπορεί μερικές φορές να οδηγήσει σε θετικές αλλαγές, όπως πιο προσεκτική γονική μέριμνα κατά τη διάρκεια της επιμέλειας ή έκθεση σε πιο υγιή πρότυπα.
Ένας βασικός παράγοντας είναι το κατά πόσον το διαζύγιο μειώνει την εχθρότητα: Οι έφηβοι σε οικογένειες με έντονες συγκρούσεις και μετά το διαζύγιο εμφανίζουν παρόμοια ποσοστά άγχους και κατάθλιψης ανεξάρτητα από την οικογενειακή τους κατάσταση, αλλά ο τερματισμός του γάμου μπορεί να σπάσει τον κύκλο εάν μειώσει την έκθεση σε καβγάδες.
Ωστόσο, το διαζύγιο ενέχει και αυτό κινδύνους, συμπεριλαμβανομένων βραχυπρόθεσμων ζητημάτων προσαρμογής όπως θλίψη, θυμό ή αποτυχία στις επιδόσεις του σχολείου, και πιθανών μακροπρόθεσμων επιπτώσεων όπως χαμηλότερο μορφωτικό επίπεδο ή υψηλότερα ποσοστά πρώιμης συμβίωσης και αστάθειας σχέσης.
Λοιπόν, είναι το διαζύγιο «καλύτερο»; Με βάση τα περισσότερα στοιχεία, εάν ο γάμος περιλαμβάνει υψηλά επίπεδα σύγκρουσης ή τοξικότητας που βλάπτουν ενεργά τη συναισθηματική ευεξία των παιδιών (αυτό που θα μπορούσατε να ονομάσετε «τραυματισμό των ψυχών τους»), το διαζύγιο είναι συχνά προτιμότερο επειδή μπορεί να δημιουργήσει ένα πιο ειρηνικό περιβάλλον για όλους.
Με λίγα λόγια
Τελικά, η «καλύτερη» επιλογή δίνει προτεραιότητα στην ελαχιστοποίηση των συγκρούσεων και στην υποστήριξη των παιδιών μέσω ψυχολογικής στήριξης τους, ανοιχτής επικοινωνίας και σταθερής ρουτίνας στη ζωή τους – ανεξάρτητα από την οικογενειακή κατάσταση.
