Πεθαίνουμε ο ένας για τον άλλον καθημερινά. Αυτό που γνωρίζουμε για τους άλλους ανθρώπους είναι μόνο η ανάμνηση των στιγμών κατά τις οποίες τους γνωρίσαμε. Και έχουν αλλάξει από τότε. Το να προσποιούμαστε ότι αυτοί και εμείς είμαστε ίδιοι είναι μια χρήσιμη και βολική κοινωνική σύμβαση που πρέπει μερικές φορές να σπάσει. Πρέπει επίσης να θυμόμαστε ότι σε κάθε συνάντηση συναντάμε έναν ξένο.
– T.S. Eliot, από το έργο του «The Cocktail Party». Τα λόγια αυτά αποτελούν μια από τις πιο διεισδυτικές παρατηρήσεις για τη ρευστότητα της ταυτότητας.
*** Η προσέγγιση αυτή μας υπενθυμίζει ότι:
* Είμαστε σε μια διαρκή κατάσταση «γίγνεσθαι». Ο άνθρωπος που είδες χθες δεν είναι ο ίδιος με αυτόν που βλέπεις σήμερα.
* Συχνά σχετιζόμαστε με το «είδωλο» κάποιου που έχουμε αποθηκεύσει στο μυαλό μας, αγνοώντας την εξέλιξή του.
* Και αν αντιμετωπίζουμε τους οικείους μας ως «ξένους» σε κάθε συνάντηση, ανακαλύπτουμε ξανά τη γοητεία τους αντί να τους θεωρούμε δεδομένους.
