Η ζωή που δεν ζούμε είναι μια αρρώστια που μπορεί να προκαλέσει θάνατο.
*** Είναι μια φράση πολύ κοντά στις απόψεις του Jung, που μίλησε εκτενώς για «την ζωή που δεν ζούμε, τις ανεκπλήρωτες δυνατότητες, την προδοσία του εαυτού μας, και συνέδεσε την έλλειψη νοήματος ή την καταπίεση του αληθινού εαυτού με νεύρωση, ψυχική αρρώστια, απώλεια ζωτικότητας και – σε ακραίες περιπτώσεις – με βαθιά δυσφορία που μπορεί να φτάσει μέχρι την ψυχογενή παραίτηση από τη ζωή.
*** Αυτός είναι ένας αυστηρός και διαπεραστικός τρόπος για να το θέσουμε. Η ζωή που δεν ζούμε – αυτή που αναβάλλουμε, καταπιέζουμε, μουδιάζουμε ή ανταλλάσσουμε για ασφάλεια/άνεση/επιδοκιμασία – λειτουργεί πραγματικά σαν μια αργή, χρόνια ασθένεια. Διαβρώνει τη ζωτικότητα από μέσα: η περιέργεια ατροφεί, η επιθυμία εξασθενεί, το σώμα κουβαλάει αόρατο βάρος, οι σχέσεις γίνονται συντήρηση αντί για ζωντάνια, οι μέρες θολώνουν σε σενάρια. Με την πάροδο των ετών ή δεκαετιών, αυτή η ζωή που δεν βιώνεται μπορεί να μετατραπεί σε λύπη, δυσαρέσκεια, κατάθλιψη ή ένα είδος παραίτησης που πολλοί άνθρωποι αποκαλούν σιωπηλά «απλώς τα βγάζω πέρα». Και ναι – μερικές φορές κυριολεκτικά σκοτώνει. Υπάρχει ένα τεκμηριωμένο (αν και ακόμα υποερευνημένο) φαινόμενο που ονομάζεται ψυχογενής θάνατος ή στην καθομιλουμένη «εγκατάλειψη». Οι άνθρωποι που βιώνουν αναπόφευκτο τραύμα ή παρατεταμένη απελπισία μπορούν να χάσουν τη θέληση για ζωή τόσο ολοκληρωτικά που το σώμα τους κλείνει – τα συστήματα οργάνων αποτυγχάνουν διαδοχικά – ακόμα και όταν δεν υπάρχει σαφής ιατρική αιτία. Μελέτες περιγράφουν ότι εξελίσσεται σε στάδια: κοινωνική απόσυρση → απάθεια → αδυναμία → ψυχογενής θάνατος, συχνά μέσα σε ημέρες έως εβδομάδες από τη στιγμή που συμβαίνει η τελική παράδοση. Δεν είναι αυτοκτονία. Είναι περισσότερο σαν ο οργανισμός να σταματά να αγωνίζεται για να επιβιώσει. Ακόμα και πριν από αυτό το ακραίο σημείο, η ζωή που δεν βιώνεται μειώνει έμμεσα τη διάρκεια ζωής: χρόνιο στρες, καταστολή του ανοσοποιητικού συστήματος, εθιστικές αποδράσεις, έλλειψη σκοπού (την οποία μεγάλες διαχρονικές μελέτες συνδέουν με δραματικά υψηλότερο κίνδυνο θνησιμότητας), καρδιαγγειακή βλάβη από διαρκή έλλειψη νοήματος.





