Γιατί η ζωή δεν είναι μόνο γέλια και χαρές. Η ζωή είναι και πόνος. Πολύς πόνος. Και είναι κρίμα στον πόνο μας να μην έχουμε έναν άνθρωπο να μας αγαπά.
*** Η ζωή δεν είναι μόνο γέλια και χαρές. Είναι και πόνος — βαθύς, αδυσώπητος, που έρχεται χωρίς να ρωτάει. Και όσο πιο πολύ ανοίγουμε την καρδιά μας στον κόσμο, τόσο περισσότερο εκτίθεται σε αυτόν τον πόνο.
Nαι, είναι κρίμα να μην έχουμε έναν άνθρωπο να μας αγαπά. Είναι σπατάλη ψυχής να πονάς μόνος. Ο άνθρωπος δεν φτιάχτηκε για να σηκώνει τα βάρη του μόνος του. Η αγάπη — η αληθινή, η ώριμη, αυτή που μένει και στα μαύρα — δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ανάγκη. Είναι αυτό που κάνει τον πόνο πιο ανθρώπινο, πιο υποφερτό.
Γιατί όταν έχεις κάποιον που σε αγαπάει στα δύσκολα, ο πόνος δεν εξαφανίζεται, αλλά μοιράζεται. Και κάτι που μοιράζεται παύει να είναι τόσο συντριπτικό.
