«Η υψηλότερη μορφή γνώσης είναι η ενσυναίσθηση, γιατί απαιτεί να αναστείλουμε το εγώ μας και να ζήσουμε στον κόσμο ενός άλλου».
– Bill Bullard, πρώην κοσμήτορας στο High School του Πανεπιστημίου του San Francisco, όπου χρησιμοποίησε αυτή τη φράση σε λόγο αποφοίτησης το 2007.
Γιατί όμως είναι η ενσυναίσθηση ως η «υψηλότερη γνώση»;
Η απάντηση κρύβεται στη λέξη «αναστολή». Ο ανθρώπινος νους έχει την τάση να φιλτράρει τα πάντα μέσα από το δικό του πρίσμα: τις δικές του εμπειρίες, τα τραύματα και τις προκαταλήψεις του. Όταν ακούμε κάποιον, συχνά δεν τον ακούμε για να τον καταλάβουμε, αλλά για να απαντήσουμε.
Η πραγματική ενσυναίσθηση απαιτεί το ακριβώς αντίθετο. Απαιτεί να βάλουμε σε παύση το «εγώ» μας. Δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε απαραίτητα με τον άλλον, ούτε ότι ταυτιζόμαστε μαζί του σε σημείο να χάσουμε τον εαυτό μας. Σημαίνει, όμως, ότι σεβόμαστε την αλήθεια του και προσπαθούμε να νιώσουμε τον κόσμο όπως τον βιώνει εκείνος. Σε μια εποχή έντονου ατομικισμού, αυτή η «αναστολή» είναι η πιο επαναστατική και θεραπευτική πράξη που μπορούμε να προσφέρουμε στις σχέσεις μας.
