Ο μύθος με τα τελώνια (ή δαιμόνια) προέρχεται από το βιβλίο του «Ο δρόμος της ευτυχίας» και είναι μια από τις πιο όμορφες αλληγορίες για το πού κρύβεται η πραγματική ευτυχία.
Σύμφωνα με την ιστορία, στην αρχή του χρόνου, πριν ακόμα δημιουργηθεί ο άνθρωπος, μαζεύτηκαν μερικά κακόβουλα τελώνια για να κάνουν μια σκανδαλιά.
Ένα από αυτά πρότεινε: «Πρέπει να τους κλέψουμε κάτι, αλλά τι;»
Μετά από σκέψη, το πιο αρχηγικό τελώνιο είπε: «Θα τους κλέψουμε την ευτυχία. Το πρόβλημα όμως είναι πού θα την κρύψουμε ώστε να μην μπορέσουν να τη βρουν ποτέ;»
Τότε άρχισαν να πέφτουν στο τραπέζι διάφορες ιδέες:
* Η πρώτη ιδέα: «Ας την κρύψουμε στην πιο ψηλή βουνοκορφή του κόσμου».
Η απάντηση: «Όχι, οι άνθρωποι έχουν δύναμη. Κάποιος θα σκαρφαλώσει και θα τη βρει, και μετά θα το μάθουν όλοι».
* Η δεύτερη ιδέα: «Ας τη θάψουμε στα βάθη του ωκεανού».
Η απάντηση: «Όχι, οι άνθρωποι είναι περίεργοι. Θα φτιάξουν μηχανές που θα βουτάνε στα βάθη και θα την ανασύρουν».
* Η τρίτη ιδέα: «Ας την πάμε σε έναν άλλον πλανήτη, μακριά από τη Γη».
Η απάντηση: «Όχι, έχουν κοφτερό μυαλό. Κάποια στιγμή θα φτιάξουν διαστημόπλοια και θα ταξιδέψουν στο σύμπαν για να την πάρουν».
Τα τελώνια είχαν απελπιστεί, καθώς ένιωθαν ότι δεν υπήρχε μέρος στη φύση που να μην μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος. Τότε, το πιο γέρο, έξυπνο και πανούργο τελώνιο χαμογέλασε και είπε:
«Ξέρω πού θα την κρύψουμε. Θα την κρύψουμε μέσα τους. Θα είναι τόσο απασχολημένοι να ψάχνουν την ευτυχία έξω από αυτούς —στα πλούτη, στα ταξίδια, στις κατακτήσεις, στους άλλους ανθρώπους— που δεν θα διανοηθούν ποτέ να κοιτάξουν μέσα στον ίδιο τους τον εαυτό».
Όλα τα τελώνια συμφώνησαν και από τότε, σύμφωνα με τον μύθο, ο άνθρωπος ξοδεύει όλη του τη ζωή ψάχνοντας την ευτυχία παντού γύρω του, χωρίς να συνειδητοποιεί ότι την κουβαλάει ήδη μέσα του.
