«Σίγουρα η ιδέα τού να ερωτεύεσαι παρουσιάζεται ως ένα υπέροχο συναίσθημα στη λογοτεχνία και στις ταινίες. Μόνο που συνήθως δεν διαρκεί. Εκείνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μετατρέψουμε τον έρωτα σε μια πιο «αξιοπρεπή» αγάπη: να αγαπάμε τον άλλο όπως είναι και όχι όπως τον ονειρευόμαστε.»
*** Αυτή η βαθιά υπαρξιακή και ψυχοθεραπευτική προσέγγιση του Ίρβιν Γιάλομ αναδεικνύει μια μεγάλη αλήθεια για την εξέλιξη των ανθρώπινων σχέσεων. Ο Γιάλομ, μέσα από το έργο του, μας προσκαλεί να δούμε τη διαφορά ανάμεσα στην έξαψη της φαντασίωσης και στην ουσία της πραγματικής σύνδεσης.
Αν αποδομήσουμε τη σκέψη του, βλέπουμε δύο πολύ ξεκάθαρα στάδια:
Η παγίδα της εξιδανίκευσης
• Ο έρωτας ως καθρέφτης: Συχνά, στον έντονο έρωτα, δεν βλέπουμε τον άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας, αλλά τις δικές μας ανεκπλήρωτες ανάγκες, επιθυμίες και προσδοκίες.
• Το τέλος της ψευδαίσθησης: Η λογοτεχνία και το σινεμά σταματούν συνήθως εκεί που αρχίζει η καθημερινότητα. Όταν η αρχική χημεία υποχωρεί, η ανάγκη για μια βαθύτερη μετάβαση γίνεται επιτακτική.
Η «αξιοπρεπής» αγάπη
• Η αποδοχή του πραγματικού: Το να αγαπάς κάποιον «όπως είναι» σημαίνει ότι βλέπεις και αποδέχεσαι τα ελαττώματα, τις αδυναμίες και την ανθρώπινη πλευρά του, απαλλαγμένος από την ανάγκη να τον αλλάξεις.
• Η συνειδητή σύνδεση: Αυτή η αγάπη δεν βασίζεται στην εξάρτηση ή την εμμονή (στοιχεία που ο Γιάλομ συχνά αναλύει ως άμυνες απέναντι στην υπαρξιακή μοναξιά), αλλά στον αμοιβαίο σεβασμό και την ελευθερία.
