«Μέσα στο μίσος, βρήκα ότι υπήρχε, μέσα μου, μια ακατανίκητη αγάπη.
Μέσα στα δάκρυα, βρήκα ότι υπήρχε, μέσα μου, ένα ακατανίκητο χαμόγελο.
Μέσα στο χάος, ανακάλυψα ότι υπήρχε, μέσα μου, μια ακατανίκητη ηρεμία.
Κατάλαβα, μέσα από όλα αυτά, ότι…
Στη μέση του χειμώνα, ανακάλυψα ότι υπήρχε, μέσα μου, ένα ακατανίκητο καλοκαίρι.
Και αυτό με κάνει χαρούμενο. Γιατί λέει ότι ανεξάρτητα από το πόσο σκληρά πιέζει ο κόσμος εναντίον μου, μέσα μου, υπάρχει κάτι πιο δυνατό – κάτι καλύτερο, να σπρώχνω αμέσως πίσω.»
*** Αυτά τα υπέροχα λόγια ανήκουν στον Αλμπέρ Καμύ, από το δοκίμιό του «Επιστροφή στην Τιπαζά» (που περιλαμβάνεται στο βιβλίο του «Το καλοκαίρι»).
Ο Καμύ εδώ θυμάται το αγαπημένο από την εφηβεία του αρχαιολογικό χώρο της Τιπαζά, στην Αλγερία. Και είναι μία από τις πιο δυνατές υπενθυμίσεις για την εσωτερική ανθεκτικότητα που κρύβουμε όλοι μας, ακόμα και στις πιο σκοτεινές στιγμές.
