Στις ανατολικές παραδόσεις (κυρίως Βουδισμός, Ταοϊσμός και Ινδουισμός), η σοφία γύρω από την φλύαρη ομιλία και τη σχέση του με την αλήθεια/ψέμα είναι πολύ ξεκάθαρη και επαναλαμβάνεται σε πολλά κείμενα.
*** Στον Βουδισμό, ο Σωστός Λόγος (Samma Vaca) είναι ένα από τα οκτώ μέρη του Ευγενούς Οκταπλού Μονοπατιού. Περιλαμβάνει:
* Αποχή από ψευδή λόγον (να μην λες ψέματα, ούτε για χιούμορ).
* Αποχή από λόγον που σπέρνει διχόνοια.
* Αποχή από σκληρό λόγο.
* Αποχή από άσκοπο, κενό λόγο.
Ο Βούδας διδάσκει ότι ο λόγος πρέπει να είναι:
* αληθινός,
* ευεργετικός,
* ευγενικός,
* και να λέγεται την κατάλληλη στιγμή.
Όταν μιλάμε φλύαρα ή χωρίς σκοπό, αυξάνεται η πιθανότητα να ξεφύγουμε από την αλήθεια – είτε από απροσεξία, είτε από επιθυμία να εντυπωσιάσουμε, είτε από φόβο. Γι’ αυτό πολλοί δάσκαλοι λένε:
«Η σοφία βρίσκεται στη σιωπή» ή «Ο σοφός μιλάει λίγο, ο ανόητος πολύ».
*** Στον Ταοϊσμό, ο Λάο Τσε στο Τάο Τε Τσινγκ το θέτει απόλυτα:
* «Όποιος ξέρει, δεν μιλάει. Όποιος μιλάει, δεν ξέρει.»
* Η φλύαρη ομιλία θεωρείται ότι απομακρύνει από την απλή, φυσική αλήθεια της διδασκαλίας του Ταό. Η σιωπή επιτρέπει να «ακούσουμε» την πραγματικότητα χωρίς να την παραμορφώνουμε με λέξεις.
*** Στον Ινδουισμό, στη Μπαγκαβάτ Γκίτα, ο Κρίσνα περιγράφει τον «ασκητικό λόγο» :
Ο λόγος πρέπει να είναι:
* αληθινός,
* ευχάριστος,
* ωφέλιμος.
Η υπερβολή ή η φλυαρία στον λόγο θεωρείται ότι μολύνει το νου και απομακρύνει από τη αλήθεια. Στις Ουπανισάδες και σε άλλα κείμενα, η σιωπή είναι συχνά ανώτερη πρακτική από την ομιλία, γιατί ο λόγος εύκολα γίνεται όχημα για το Εγώ και την ψευδαίσθηση.
*** Συνοψίζοντας: Οι σοφοί αυτών των παραδόσεων βλέπουν τον υπερβολικό λόγο σαν παγίδα – όχι μόνο επειδή μπορεί να οδηγήσει σε ψέμα, αλλά κυρίως επειδή διαταράσσει την εσωτερική ηρεμία, την καθαρότητα του νου και την επαφή με την αλήθεια. Η σιωπή δεν είναι απλώς απουσία λόγων· είναι χώρος για να φανεί η πραγματική σοφία.
