Άλλη μια κορυφαία μορφή της ρωσικής λογοτεχνίας του 19ου αιώνα. Ξεκινήστε να διαβάζετε τα Διηγήματα του, τον Γλάρο, τις Τρεις Αδελφές, τον Βυσσινόκηπο κλπ.
*** Είναι σύντομος, λιτός και υποβλητικός. Ειδικεύτηκε στο διήγημα και το θέατρο (Ο Γλάρος, Βυσσινόκηπος). Δεν χρειάζεται εκατοντάδες σελίδες για να πει μια ιστορία — με λίγες λεπτομέρειες και «σιωπηλά» στοιχεία αποκαλύπτει ολόκληρες ζωές. Το στυλ του είναι ρεαλιστικό αλλά «ήπιο», με χιούμορ, ειρωνεία και απόσταση (σαν γιατρός που παρατηρεί χωρίς να κρίνει). Συχνά λέγεται ότι «δείχνει» αντί να «εξηγεί».
*** Απεικονίζει την καθημερινή, συνηθισμένη ζωή μικρών ανθρώπων — αστούς, επαρχιώτες, διανοούμενους — με τις μικρές τους απογοητεύσεις, την πλήξη, τις χαμένες ευκαιρίες και την αδυναμία τους να αλλάξουν. Δεν υπάρχουν μεγαλοπρεπείς ήρωες· όλοι είναι φλύαροι, αδύναμοι και ανθρώπινοι. Συχνά θίγει κοινωνικά προβλήματα (π.χ. ανισότητες, ματαιότητα) χωρίς δραματική καταδίκη.
*** Ως γιατρός, παρατηρεί την ανθρώπινη κατάσταση με συμπόνια αλλά και αποστασιοποίηση. Δεν δίνει εύκολες απαντήσεις ούτε μεγάλες ιδέες· η ζωή είναι απλώς «έτσι» — γεμάτη ματαιότητα, αλλά και μικρές χαρές. Δεν είναι ούτε ηθικολόγος ούτε μυστικιστής· είναι ρεαλιστής που δείχνει την πολυπλοκότητα χωρίς να την λύνει.
