Ένας από τους μεγαλύτερους μυθιστοριογράφους της παγκόσμιας λογοτεχνίας του 19ου αιώνα. Ξεκινήστε να διαβάζετε πρώτα ένα μικρό του έργο: Αδελφοί Καραμαζώφ και συνεχίστε με το Έγκλημα και Τιμωρία, οι Δαιμονισμένοι και ο Παίκτης.
*** Είναι δραματικός και τα α μυθιστορήματά του είναι γεμάτα ένταση, με διαλόγους που μοιάζουν με φιλοσοφικές μονομαχίες και ψυχολογικές κρίσεις. Το στυλ του είναι πιο «μοντέρνο», με απότομες αλλαγές, εσωτερικούς μονολόγους και αίσθηση αστάθειας — σαν θεατρικό έργο γεμάτο πάθος και παραλήρημα.
*** Βυθίζεται στην ανθρώπινη ψυχή, το έγκλημα, την ενοχή, την πίστη, το κακό και το καλό. Οι ήρωές του είναι συχνά ακραίοι, βασανισμένοι, με εσωτερικές συγκρούσεις (ιδεολογικές, θρησκευτικές, υπαρξιακές). Εξερευνά τα όρια της ανθρώπινης φύσης: τι μπορεί να κάνει ο άνθρωπος υπό πίεση.
*** Στη φιλοσοφία του βλέπουμε να είναι έντονα Θρησκευόμενος και υπαρξιακός. Παλεύει με το παράδοξο, την ελευθερία της βούλησης και την ανάγκη για Θεό. Οι ήρωές του συχνά φτάνουν στα άκρα (έγκλημα, τρέλα) για να βρουν λύτρωση. Επηρέασε τον υπαρξισμό και τον Νίτσε. Βλέπει τον άνθρωπο ως πεδίο μάχης μεταξύ καλού και κακού, με έμφαση στο μυστήριο και όχι στην καθαρή λογική.
