Τη συγκεκριμένη φράση την εντοπίζουμε στην Α’ προς Κορινθίους Επιστολή, 13.1, στον γνωστό «Ύμνο της Αγάπης». Ο Απόστολος Παύλος, ενώ βρισκόταν στην Έφεσο, έγραψε το κείμενο αυτό προκειμένου να απαντήσει σε ερωτήματα που του είχαν διατυπώσει οι Κορίνθιοι. Στην πραγματικότητα, προσπαθεί να επιλύσει τις έριδες που είχαν ξεσπάσει στην Εκκλησία της Κορίνθου με αφορμή τα χαρίσματα που επικαλούνταν ότι είχε ο καθένας από τους Χριστιανούς.
Λέει, λοιπόν, ο Παύλος στο χωρίο αυτό: Εάν μιλώ τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη, έχω γίνει ένας χαλκός που ηχεί ή ένα κύμβαλο που φωνάζει μονότονα.
Εννοεί συνεπώς στο συγκεκριμένο χωρίο πως εάν οι ικανότητες των ανθρώπων, τα ταλέντα τους (εδώ βέβαια εννοεί συγκεκριμένες δεξιότητες που ισχυρίζονταν ότι είχαν τα μέλη της εκκλησίας, να θεραπεύουν, να προφητεύουν δηλαδή), δεν συνοδεύονται από ειλικρινή αγάπη, τότε είναι απλώς θόρυβοι, κούφια λόγια, φλυαρίες.
