Δεν είναι τόσο η βοήθεια που μπορούν να μας προσφέρουν οι φίλοι, όσο η πίστη ότι θα μας βοηθήσουν
*** Από τις «Κύριες Δόξες» του Επίκουρου. Αγγίζει κάτι πολύ βαθύ για τη φύση της φιλίας.
Η ιδέα ότι η αξία της φιλίας δεν βρίσκεται τόσο στην πρακτική βοήθεια που θα μας δώσει κάποιος —ένα δάνειο, μια χάρη, μια λύση σε πρόβλημα— όσο στην ίδια τη βεβαιότητα ότι υπάρχει κάποιος εκεί, έτοιμος να σταθεί δίπλα μας αν χρειαστεί. Αυτή η ασφάλεια, το να ξέρεις ότι δεν είσαι μόνος, λειτουργεί σαν ένα είδος ψυχικού στηρίγματος ακόμα κι όταν δεν χρειάζεται ποτέ να ενεργοποιηθεί.
Είναι σχεδόν παράδοξο: η δύναμη της φιλίας δεν μετριέται από το πόσες φορές μας βοήθησαν στην πράξη, αλλά από την εσωτερική ηρεμία που μας χαρίζει η προσδοκία ότι θα το κάνουν, αν χρειαστεί. Κάτι σαν ασφαλιστήριο συμβόλαιο της ψυχής — το πολύτιμο δεν είναι να το χρησιμοποιήσεις, αλλά να ξέρεις ότι υπάρχει.
